Love in paris

Na 3 dagen in bed te hebben gelegen, begin ik eindelijk weer een beetje normaal te functioneren. Donderdag werden mijn keelamandelen geknipt, zonder verwachtingen lag ik in de 'inslaapkamer' te wachten op de verdoving, een kleine anderhalf uur later werd ik in tranen wakker, verdoofd van de narcose, beroerd van de misselijkheid en in diepe shock van de pijn. De verpleegsters waren allemaal stuk voor stuk veel te optimistisch, 'het komt wel goed meisje', 'zakdoekje erbij?' Van te voren was ik natuurlijk al ingelicht, voor een waarschuwing als 'houd maar rekening met 2 weken geen daglicht' kon ik 's nachts wakker gemaakt worden, maar wat kon er nou mis zijn met 2 weken lang alleen maar ijsjes en vla eten? Veel, heel erg veel. De pijn die ik voelde bij het ontwaken was niet te beschrijven, alsof heel het Amerikaanse leger met al hun messen en wapens in je keel aan het prikken zijn. En die ijsjes, die kwamen er allemaal weer net zo hard uit, want zoals geen enkele maag tegen bloed kan, vond mijn lichaam de combinatie tussen waterijsjes en bloed ook niet echt het meest fijne idee. En dus, leefde ik 3 dagen slechts op ijskoud water en appelsap, maar het hielp, want inmiddels kan ik weer praten, voorzichtig eten én weer lachen.

Wat nou, 2 weken?